Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną.

Znowu północ. Wskazówka na moim zegarku poruszała się z prędkością światła. Jeszcze wytrzymam, nie usnę. Muszę przejść następny poziom i pokazać tym rozbójnikom kto tu rządzi. Wcale mi się nie chce spać. Pierwsza w nocy- zauważam zmęczenie. Już czuję Morfeusza wsysającego mój umysł w głąb sennego świata. Nieważne muszę grać.! Tak…tak wygrałam! Ha! Ha! Wy nędzne pikselki, teraz jestem waszą panią, mogę wam mówić, co macie robić, mogę wam wejść do waszych cyber-mózgów i pozmieniać wam dane. Powykręcać śrubki dla zrównoważenia psychicznego.! Przechylę szalę na korzyść świata fantazji i różowych landrynek.
Godzina trzecia w nocy. Gwiazdy na niebie tańczą poloneza, a księżyc przygrywa im na ukulele. I koniec, komputer zgasł. Czas już iść spać. Układając głowę na poduszce wypełnionej czarnym, błogim światłem sennego zapomnienia zobaczyłam ołtarz w swoim kościele, ale zamiast księdza przy ambonie stał czarny laptop w koloratce i głosił kazanie : „Ja jestem nędznym bajtem w jego obliczu. To On- Wielki Serwer nakręcający naszą przestrzeń jest naszym władcą, bogiem. Nie ma drugiego tak pojemnego i szybkiego w całej cyberprzestrzeni. Twoja zguba to czczenie innego źródła informacji.” Ja też tam byłam. Wyglądałam jak głośnik komputerowy ubrany w sukienkę koloru przeżółkłej zieleni. Obok mnie siedziała myszka, która zamiast kabla nosiła wielkie korale, niczym ogromnie paciorkowce… Co się ze mną dzieje? Tak nie może być! Muszę się obudzić. Co za koszmar.  Obudź się!  Zlana potem, zziajana i wystraszona jak kura uwięziona w norze lisa, powtarzając słowa „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną” jak mantrę, poszłam wypić szklankę chłodnej wody. Podziałała na mnie jak zimny prysznic po niezwykle intensywnym i upalnym dniu. Co ja z sobą robię.? Już nie pamiętam, kiedy wychodziłam gdzieś z koleżankami. W domu ciągle gram na komputerze, w szkole na komórce, a na lekcjach obmyślam strategię do następnego poziomu. Mam tyle jedynek ile kolców na metrowym kaktusie. Muszę się zmienić. Wiem, jutro spotkam się z Alą, tyle razy już ją wystawiłam do wiatru.
Cały poranek bez Internetu wlókł się niemiłosiernie. Wskazówki zegara przypominały zawieszony komputer. Myśl o grze skręcała mi kiszki. Była tak natrętna jak wściekła mucha. Ciągnęło mnie do miejsca spoczynku komputera. On mnie woła, czeka. Idę! Przecież  nie zrobię niczego głupiego, tylko na niego popatrzę. Już widzę wirtualny świat, który wielbię wszelką mocą. Nie, nie mogę! Muszę się opamiętać. On mnie woła! Słyszę :  „ Razem jesteśmy niepokonani. Możemy wszystko, tylko uruchom grę!”
…
Dryn…Dryn…Dryn…

Co to? Budzik? Skąd? Czy ja śpię na klawiaturze? Ala tu była czy tylko mi się śniła? Co to za twarz na ekranie komputera, która wiruje mi przed oczami jak tysiąc statków kosmicznych? Co ona mówi? Ratuj się? W jakim sensie? Przecież nie jestem w jakimś śmiertelnym niebezpieczeństwie. Może chodzi tu o grę? A tak, musze uratować księżniczkę z zamku strzeżonego przez piekielne smoki. Tak…tak wygrałam! Ha! Ha! Wy nędzne pikselki, znów jestem waszą panią!

Justyna Diaków 
Publiczne Gimnazjum im. Polskich Laureatów Nagrody Nobla w Obornikach Śląskich